
Κάθε πρωί
καταργούμε τα όνειρα,
χτίζουμε με περίσκεψη τα λόγια.
Τα ρούχα μας είναι μια φωλιά από σίδερο.
Κάθε πρωί
χαιρετάμε τους χθεσινούς φίλους.
Οι νύχτες μεγαλώνουν σαν αρμόνικες:
Ήχοι, καημοί, πεθαμένα φιλιά.
(Ασήμαντες απαριθμήσεις.
Τίποτα, λέξεις μόνο για τους άλλους.
Μα πού τελειώνει η μοναξιά;)
Ogni mattina
cancelliamo i sogni,
con cautela costruiamo i discorsi.
Le nostre vesti sono un nido di ferro.
Ogni mattina
salutiamo gli amici di ieri.
Le notti si dilatano come fisarmoniche:
suoni, rimpianti, baci perduti.
(Insignificanti enumerazioni.
Nulla, solo parole per gli altri.
Ma dove finisce la solitudine?)
Anagnostakis
















